Challenger (oznaczenie - STA-099, OV-099) - drugi prom kosmiczny amerykańskiego programu STS. Pierwszy lot miał miejsce 4 kwietnia 1983 roku, podczas misji oznaczonej jako STS-6. Orbiter Challenger został nazwany na cześć brytyjskiego statku badawczego HMS "Challenger", który pływał po wodach Atlantyku i Pacyfiku w latach 1872-1876. Nazwę Challenger nosił również moduł księżycowy LM misji Apollo 17.
Historia i najważniejsze fakty: W drugiej połowie 1978 roku rozpoczęły się testy prototypu STA-099, mające na celu ocenę wytrzymałości konstrukcji orbitera. Testy te zostały przeprowadzone przez firmę Lockheed-California na stanowisku testowym w Palmdale, wykorzystywanym wcześniej do prac nad pasażerskim odrzutowcem Lockheed L-1011 Tri Star. Do sprawdzenia wytrzymałości strukturalnej użyto zestawu siłowników hydraulicznych, stosując ciśnienie do 210 kPa. Trzy potężne siłowniki naciskały na część ogonową orbitera, symulując obciążenia występujące podczas pracy głównych silników. Imitowano również ogrzewanie pojazdu podczas wznoszenia w atmosferę za pomocą elektrycznych koców grzewczych, a także chłodzenie części pojazdu w cieniu podczas lotu orbitalnego poprzez przedmuchiwanie konstrukcji rozprężającym się azotem. Przeprowadzono badania deformacji wynikających z nierównomiernego nagrzewania się różnych części orbitera. Po zakończeniu testów prototyp STA-099, który stanowił szkielet strukturalny normalnego orbitera bez wyposażenia, został przekazany firmie Rockwell z zamiarem jego przebudowy. Otrzymał on oznaczenie OV-099.
Pierwszy lot odbył się 4 kwietnia 1983 roku (misja STS-6). Przed katastrofą Challenger wykonał 9 udanych misji, przenosząc m.in. satelity i laboratorium Spacelab.
Tragiczna misja STS-51-L Start miał miejsce 28 stycznia 1986 roku o godzinie 16:39 UTC. Celem było umieszczenie satelity TDRS-B. W 73. sekundzie lotu, na wysokości około 14 km, wahadłowiec eksplodował. Bezpośrednią przyczyną katastrofy była awaria uszczelki O-ring w prawym Solid Rocket Booster (SRB). Uszczelka zawiodła z powodu niskiej temperatury podczas startu.
W wyniku eksplozji zginęła 7-osobowa załoga: Francis Scobee (dowódca), Michael Smith (pilot), Ellison Onizuka, Judith Resnik, Ronald McNair, Christa McAuliffe (nauczycielka), Gregory Jarvis.
Powołano Komisję Rogersa, która ujawniła błędy w zarządzaniu NASA i presję czasu. Nastąpiła 32-miesięczna przerwa w programie promów kosmicznych.
Challenger był pierwszym wahadłowcem utraconym w katastrofie, która stała się jednym z najtragiczniejszych wydarzeń w historii amerykańskiego programu kosmicznego.
